1. Liczba wymian i ich długość
Podstawowa statystyka plażówki to liczba wymian w meczu i ich długość. Krótkie wymiany (do 5 sekund) to najczęściej punkt po serwisie albo błąd przyjęcia. Długie (15–30 sekund) to walka na siatce i obronie. Jeśli w Twoich meczach wymiany są coraz dłuższe, rośnie kondycja i cierpliwość — a to w plażówce wygrywa sety.
2. Pokrycie kortu
Pokrycie mówi, jaką część czasu meczu piłka faktycznie jest w grze. Niskie pokrycie nie znaczy „słaby mecz” — może oznaczać dużo przerw, powtórek i zbiórek. Wysokie pokrycie w nagraniu treningowym to dobry znak: gramy, a nie stoimy.
3. Typy zagrań
Serwis, przyjęcie, atak, blok, obrona i aut. Sam podział nic nie mówi, ale jego zmiana w czasie już tak: jeśli z meczu na mecz rośnie liczba autów, prawdopodobnie atakujesz za mocno na piłkach, których nie powinieneś atakować. To sygnał, żeby częściej grać drop albo lob.
4. Skuteczność serwisu
Licz serwy w boisku i serwy, po których przeciwnik nie zdołał rozegrać piłki. W plażówce serwis jest pierwszą bronią, a jego skuteczność szybciej rośnie niż siła ataku — szczególnie na wietrze.
5. Strefy, w których tracisz punkty
Zaznacz na kartce kort i po każdym straconym punkcie postaw kropkę w miejscu, gdzie spadła piłka. Po dziesięciu punktach zobaczysz wzór: jeśli większość kropek jest w krótkim środku, wiesz, co poprawić w obronie.
Jak nagrywać, żeby statystyki miały sens
- jedna kamera z tyłu kortu, na statywie, 1,5–2 m nad piaskiem,
- cały kort w kadrze, bez przycinania linii,
- stała pozycja przez cały mecz — inaczej porównania między setami tracą sens,
- nagranie w jednym pliku, żeby nie sklejać fragmentów.
W BVRate możesz sprawdzić kadr w asystencie kamery, zanim zaczniesz nagrywać, a analiza podzieli nagranie na wymiany i policzy podstawowe statystyki.
Czego nie mierzyć
Nie licz „wygranych piłek” bez kontekstu i nie porównuj surowych liczb między meczami o różnej długości. Lepiej porównywać udział procentowy: ile procent wymian wygrałeś, ile procent serwów weszło, jaki procent ataków skończył się punktem.